Child Abuse(Physical)

کودک آزاری :آزار جسمانی به کودکان و تأثیرات مخرب آن

پرسش :

خانم دکتر نوروی ، سوال من درباره آزار رسانی در محیط خانواده به کودکان است . می خواستم بدانم چه رفتارهایی را میتوان «آزار جسمانی به کودکان در محیط خانواده » نامید ؟

پاسخ :

آزار جسمانی به هر گونه تنبیه یا ضرب و شتم یا هر نوع برخورد منفی فیزیکی نسبت به کودکان اطلاق میشود که برخی از انواع آن می تواند شامل موارد زیر باشد :

1-      کتک زدن با دست مثل سیلی زدن یا با مشت زدن

2-      آزار با وسایل مختلف و به وسیله اشیایی چون کمربند ، کفش ، خط کش و …

3-      محروم کردن کودک از غذا و گرسنه نگاه داشتن او

4-      استفاده از قاشق داغ برای سوزاندن یا با هر وسیله دیگر

5-      پرت کردن اشیاء به سمت کودکان به قصد تنبیه یا ترساندن

6-      هل دادن کودکان یا پرت کردن آنها

پرسش :

این آزارهای جسمانی چه تأثیری برروی کودکان دارد ؟
پاسخ :

نخستین تأثیر اینگونه رفتارها ایجاد احساس ترس ، ناامنی و وحشت در کودکان است . آنها در برابر والدین خویش قدرتی ندارند و به همین دلیل  احساس ناتوانی ، ضعف ، هراس و خشم و عصبانیت در چنین کودکانی ریشه میدواند . چرا که ناتوانی و ضعف روی دیگر سکه ترسیدن و عصبانیت است . این نوع کودکان اعتماد خود را به والدین خویش که باید حامی آنها باشند به طور کلی از دست میدهند . در مرحله بعد آنها اعتماد و اطمینان خود را نسبت به محیط اجتماعی و مردم دیگر هم از دست خواهند داد . در نتیجه به احتمال زیاد به آدمهایی مشکوک و مظنون ، دارای احساسی دایمی از ناامنی و فاقد حرمت نفس مبدل خواهند شد .

او حرمت نفس خود را از دست میدهد زیرا مدام خویش را بد و بی ارزش می داند . مدام صدایی در درون اوست که می گوید : “من بد هستم و مستحق تنبیه” ؛ اینها ضرباتی است که براعتماد به نفس او وارد شده و لذا به حس ناتوانی اش منجر میشود . مجموعه این احساسات در او تولید خشم و عصبانیتی پنهانی میکند که نسبت به خودش دارد و سرانجام به دام افسردگی و اضطرابهای شدیدی می افتد که او را ویران می سازند .

براساس تحقیقات انجام شده ، آزارهای جسمانی میتواند حتی بر ضریب هوشی کودک نیز تأثیرات مخرب و منفی بگذارد و به بخشهای مهمی از مغز او آسیب بزند . این کودکان برای رهایی از خشم و عصبانیت درونی خویش،  آنجا که زورشان میرسد ، قدرت نمایی میکنند مثل آزار دادن حیوانات یا اذیت کردن همکلاسی ها در مدرسه یا خواهر و برادر کوچکتر در منزل . از آنجا که او مورد ظلم و ستم والدین قرار گرفته است ، در نتیجه خود نیز به شخصیتی ظالم و ستمگر مبدل میشود و همان رفتارها را با دیگران در محیط اجتماعی اش انجام می دهد.

پرسش :

وقتی که پدر یا مادری از دست فرزند خویش آنقدر عصبانی است که احساس میکند با آزار دادن یا به عبارتی تنبیه جسمانی و کتک زدن کودک خود آرام خواهد گرفت ، چه روشهایی برای کنترل خویش پیشنهاد میکنید ؟

پاسخ :

اولا” باید والدین بدانند که رفتاری چون آزار جسمانی به کودک زشت ترین و بدترین عمل ممکن است و کاملا” بی نتیجه در یاد دادن یک رفتار درست به او . پس باید به هیچ دلیلی کودک را مورد آزار جسمانی قرار نداد. اما در صورتیکه برخی والدین به دلیل عدم شناخت یا درک درست از این موضوع یا ساختار روانی شان با چنین احساسی مواجه میشوند بهتر است برای کنترل و نهایتا” حذف چنین رفتاری از روشهای زیر استفاده کنند :

الف) خود را از فضای آزار دهنده ای که پیش آمده به سرعت دور کنند .

ب ) دقت کنید که در کدام بخش از اندامهای خود بیشتر احساس عصبانیت میکنید ؟ گلو ، صورت ، سینه ، دستها ، پا و غیره … روی همان بخش از بدن خود متمرکز شوید و سعی کنید خشم خود را به شیوه ی درستی (و در یک فضای امن و به دور از تنش) از آن بخش خارج کنید . مثلا” اگر احساس عصبانیت متوجه گلو وحنجره شماست، در یک بالش یا متکا فریاد بکشید ، اگر در دستهای شماست به بالش مشت بزنید ، اگر پاهای شما نقطه ثقل عصبانیت شماست ، سعی کنید راه بروید یا بدوید . اگر در برخورد با فرزندتان حس کردید میخواهید بر سر او فریاد بکشید ، با دست دهان خود را بسته نگهدارید ، یا پا و دست خود را که میخواهید با آنها ضربه ای وارد کنید محکم نگاه داشته و کنترل کنید وسپس هر چه سریعتر خود را از آن محیط دور سازید .

حتما” با خود معلوم کنید که عامل یا عوامل ناراحت کننده شما چه بوده اند و سپس به دنبال «راه حل»  مناسب بگردید ؛ با نفس های عمیق ، نوشیدن آب و انتقال فکر برروی موضوعی خوشایند و تمرکز برآن خود را آرام کنید و آنگاه حتما” با فرزندتان درباره راه حلهای مناسب به گفت و گو بنشینید .

پرسش :

اگر در این باره مثالی عملی و عینی بیاورید و رفتار صحیح را در آن مثال توضیح دهید ، به روشن تر شدن این موضوع کمک زیادی خواهید کرد .

پاسخ :

بله فرضا” بچه های شما به دعوا پرداخته و سپس یکی از آنها دیگری را کتک می زند . شما عصبانی شده و میخواهید عکس العمل نشان دهید . به هیچ وجه داد و فریاد و سرزنش و یا برخورد فیزیکی متقابل نکنید . با آرامش و بدون اینکه آنها را هل دهید یا مثلا” بازویشان را بکشید و رفتاری حاکی از خشم و خشونت نشان دهید، بچه ها را از هم دور کنید و سپس با آن کسی به دست به اعمال خشونت زده است ، به اتاق دیگری رفته و چون یک دوست و یک رابطه برابر و همسطح با او صحبت کرده و چند و چون ماجرا را جویا شوید . پس از شنیدن صحبتهای او ، از فرزند خود سؤال کنید که تا چه حد خشونتی را که به خرج داده در حل مشکل اش و موقعیت به وجود آمده ، مثمر ثمر بوده و آیا او را به هدفی که می خواسته رسانده است ؟ اگر اینطور نبوده ، چه روش های دیگری برای حل مسایل اش با خواهر یا برادرش پیشنهاد میکند .

به خاطر داشته باشید که شما به عنوان یک پدر و مادر ، هرگز نباید در اختلافات فرزندانتان مداخله ی تحکمی یا قضاوت گونه داشته باشید . هرگز از یکی طرفداری نکرده و دیگری را تخفیف و تحقیر نکنید . با صبر و حوصله و تسلط بر خود و کنترل کامل رفتار خویش ، اجازه دهید تا آنها خودشان به تدریج مسائل فی مابین را حل و فصل کنند .

Leave a Reply

*

Be sure to include your first and last name.

If you don't have one, no problem! Just leave this blank.